Dom.

Soms vraagt een mens zich af wat winkeliers bezielde toen ze de naam voor hun zaak kozen.
Daar denkt een mens toch even over na, niet? Of komen de meesten nu echt niet verder dan "Bij Ria"? Enfin, dat gaat dan nog. Maar wat te denken van een sanitairzaak die "Rakrili" heet, ik heb vermoedens naar de namen van de kinderen die Raf, Kris en Lies (of zoiets) heten.

Maar elke dag passeer ik langs een winkel in glasdesign ... de mensen hun achternaam is (ik heb een sterk vermoeden): Dom. Oké, misschien wil je niet de kosten en de moeite nemen om die te laten veranderen, maar alsjeblief, er zijn grenzen. Ik kan met de beste wil van de wereld niet bedenken wat de reden kan zijn om je zaak dan "Dom Glasdesign" te noemen. Morenfin.

Schoon sloefkes.

Net gekocht voor mezelf, eindelijk gevonden in mijn maat dus (40):

Wat als ...

Onlangs nog het spelletje: wat als ... .
Deze keer ging het over: wat als je mocht kiezen in welke tijd je zou leven, wat zou je dan kiezen.

Wel beste mensen dan ik wil achtien zijn in 1958 en achtentwintig in 1968! Voila.

18 in 1958: Je hebt je wonderjaren doorgemaakt in de preutse maar zonnige hoopvolle jaren '50. De toekomst was rooskleurig en binnenkort gingen we op vakantie naar de maan. De gadgets waren geweldig, het design onovertroffen. Die ijskasten! Die radio's!
Je maakte mee: de rock 'n roll, de petticoats, je kon mee de filmzaal afbreken op de tonen van "Rock around the clock", de fantastische amerikaanse sleeën met véél chroom en vleugels én expo '58 natuurlijk!
Enige nadeel: je bent geboren in denoorlog.

28 in 1968: net op tijd om de summer of love mee te maken en je te bevrijden van het juk van de preutse jaren '50. Net oud (jong) genoeg om te doen wat je wilt, ahum. BH verbranden, corsetten wegsmijten, op blote voeten de wereld gaan verbeteren en op matrassen liggen in de Muze .... Mei '68 here I come ;-)

Blade runner.

Jullie weten het al lang, ik hou van science fiction. Van alle genre's in dat genre, van boeken en kortverhalen, van strips en films. Toegegeven, er zit veel kaf tussen het koren en het is zo dat sf meestal een aantrekkingskracht blijkt uit te oefenen op de minder sociaal begaafden onder ons. Stap maar eens een fantasy bookstore of een stripwinkel binnen, enfin, u begrijpt wat ik bedoel.

Mijn grootste favoriet onder de films moet toch wel Blade Runner zijn. Een film van 1982. Zonder digitale opluistering. Prachtig.

Het boek geschreven door Philip K. Dick (Do androids dream of electric sheep?) een notoire junkie en professionele moeilijke mens. Verfilmt door Ridley Scott, een mogelijk nog moeilijkere man. De hoofdrol door Harrison Ford, ook een lastige klant. Het verhaal van de verfilming kan tellen. Om het simpel te zeggen: ambras a galore.
Het resultaat is echter om u tegen te zeggen. En tja, tussen die ruzies en artistieke disputen gaat toch wel een nederlander lopen met de meest begeesterende rol in de geschiedenis van de sf-cinema zeker! Rutger Hauer schreef zelf het zinnetje dat zo bekend is dat iedere (rechtgeaarde) fan het zo kan meefluisteren: "I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time like tears in rain. Time to die."

Death note.

We hebben veel strips, correctie, we komen om in de strips, comics en manga's.

Vroeger las ik alles, en veel en graag. De laatste jaren is het wat minder. Is het omdat er nu zoveel uitkomt dat je het toch niet echt kan volgen of omdat ik het gewoon wat beu ben. Ik weet het niet. W legt vaak een stapeltje klaar (naast mijn bed) voor mij om te lezen, maar vaak leg ik ze na een paar bladzijden alweer weg. Vaak wegens boooooring.

Maar nu ben ik helemaal wild van Death Note. Een manga. Geweldig. U googelt het vast wel even op.



Het probleem is dat W altijd alle beste dingen achter houdt. Na een paar maanden vroeg ik aan W wanneer hij dacht dat nummer 3 zou gaan uitkomen. Blijkt dat ze al alle zes (6!!!) weggezet waren in de kast. Pfft. Enfin, ze liggen nu veilig naast mijn bed. Straks nog een streepje lezen. Joepie.

De numo.

Bomma: Amaai, wie is dat?
Ik: Ah bomma, dat is toch Frieda Van Wijck hé.
Bomma: FRIEDA VAN WIJ(H)IJK?
Ik: Ja zenne.
Bomma: Dan toch in haar jonge jaren zeker.

Morenfin, die krasse knarren toch. Maar ja, hoe worden wij later misschien.

Nog stokken.

Ik geef de stokken, jaja, zowel stok 1 als stok 2 door aan:
Arq en aan Loving Mum, want die moet net als ik dit jaar maar eens wat werk maken van haar blog ;-)

Stok 2.

3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?
Eén van de beste CD's van het jaar moet ongetwijfelt "Back to Black" van Amy Winehouse zijn. Wat een stem, wat een presence. Ze klinkt even zwart als de titel van haar album, maar is duidelijk wit. Knap Rehab

Beirut. Raar, begeesterend. Waaw. Snel luisteren naar Postcards from Italy

Blackpool, de serie. Onlangs op Canvas. Bizar, maar zoals alleen de engelsen dat kunnen. Let vooral op David Tennant, ook de nieuwe Doctor Who. Oh ja, een waarschuwing: in deze serie beginnen de mensen soms plots te zingen.
Alleen voor de romantici onder ons hier


3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?
Zieke kinderen die een beetje kreunden in de zetel liggen zijn volgens sommigen onder ons "ongezellig".

Dat we niet alleen op forums LOL zetten, maar dat we ook in't echt goed kunnen lachen.

3 (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?
"Verander Stem" op een website is geen link naar een website om door stemoefeningen een mooiere stem te krijgen.

Nota aan mezelf, als leveranciers een nieuw huishoudelijk apparaat komen brengen (in dit geval een Smeg gasfornuis), eerst even kijken of er geen dood knaagdier onder het oude ligt. Kwestie van "schomtelijke" momenten in het vervolg tot een minimum te beperken.

3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?
Dat de mooiste tekeningen die aan de muur in de klas hangen, meestal die van mijn kinderen zijn.

Dat mijn kinderen heel ongegeneerd kunnen zeggen "ik hou van jou mama".

Dat vrienden, als ze iets zelfgemaakt van mij krijgen al zeggen: "ooh, een echte Pixie"!

Stok 1.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?
Eerst archeoloog (in Egypte!) daarna boerin of filmactrice (natuurlijk, wat dacht je)

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?
Grafisch vormgever, en nu thuisblijfmama. En misschien vanaf volgend jaar ook een beetje boerin ;-)

Hoe wilde je er als kind later uitzien?
Euhm, als Marilyn Monroe, of anders die griet van "The Dukes of Hazzard". Ik weet het, ik weet het roloog roloog roloog.

Hoe zie je er nu uit?
Ik heb me laten vertellen door deze mevrouw dat ik eruit zie als, en ik quote even "een hippe Mona Lisa". Daar kan ik me wel mee verzoenen. Kunt u zich daar ook iets bij voorstellen?

Hoe zag de man van je dromen eruit als puber?
Lang, slank en donker.

En wat is het in het echte leven geworden?
Lang, slank, donker, energiefundamentalist, heel groen en intelligent
;-) en heeft nu ook zijn allereigenste webstek: hier

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?
Ik wilde geen kinderen, nooit, jamais, geen denken aan. Ik wilde een nummerplaat met KNT erop.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?
Twee bloedjes, 6 en 3. En ik zie ze graag, jong ... zo graag.

Wat was als kind je lievelingseten, en wat lustte je totaal niet?
Lasagna, en ik haatte lever en aanverwanten.

Lust je dat nu nog niet, of heb je andere favorieten?
Nee jong, organentoestanden mogen ze houden. Ik lust de Italiaanse toestanden nog graag, maar geef mij nu maar Indisch, Thai, Vietnamees, ...

Clairette De Die. Maar dan anders.

Zaterdag gingen we naar vrienden S & F en bewonderden hun nieuwe stulp. Voorwaar een prachtige boerderij, wel nog met 10 jaar werk aan ;-) maar ze hebben er goesting in.

Omdat het al bijna drie jaar geleden was, en de nieuwe huisvesting natuurlijk, brachten we een lekker fles voor ze mee. Ken je Clairette De Die? Een soortement fris zoetige schuimwijn, heerlijk voor het aperitief.
Maar na een autorit van bijna een uur was het te warm om ze onmiddellijk te schenken, dus besloot F dat ze "even" in de diepvries kon.
De knal die we halverwege de namiddag hoorden kon niemand thuisbrengen, maar we dachten dat die wel "van buiten" kwam. U kan het vast al raden:



Toch nog lekker, ijsschilfers Clairette.

Goe zot!

Soms vraagt een mens zich af.

Gisteren liep ik te winkelen in een niet nader omschreven winkelcentrum aan de rand van Antwerpen, toen ik een leuk sms'je kreeg. F is geboren, het tweede kindje van bevriend koppel H en J. Ik zet mij neer om op één van de (toch wel) talrijke banken direct felicitaties terug te sturen. Stoppen daar plots aan de zitbank een al wat ouder echtpaar die hetvolgende ten hore brengen: "Ah, jammer zeg, zit er al iemand op "onze" bank." En ze blijven staan, en kijken me aan alsof ik het nu wel zal snappen en direct zou willen opkrassen. Ik gebaar van krommenaas en laat ze daar staan staan. De nijvere lezer vraagt zich inmiddels waarschijnlijk af of er misschien nergens anders plaats was, dat was er wel lieve lezers, overal rondom mij stonden lege banken.

Dat deed me terugdenken aan een eeuwigheid geleden, een voorval dat ik eigenlijk al bijna vergeten was.
Toen ik 16 was gingen we met wat vrienden naar zee. Ik geloof dat het De Panne was, maar ik ben niet meer zeker. In volle punk-new wave tijd waren we een toch wel kleurig gezelschap, maar heel braaf dat wel :-)
We besloten om ons (we waren met een man of 10) direct maar op het strand te zetten, ondanks het schitterende weer lag het er zo 's morgens vroeg zo goed als verlaten bij. Een paar wandelaars, hondenuitlaters, joggers en wij.
Toen er plots een jonge mama, compleet met buggy, peuter en kleine baby, bij ons stopte en ons aansprak. Ze vroeg heel beleefd of wij van "haar" plaats wilden weggaan omdat dit nu precies de plaats was waar zij elke dag met haar baby en peuter vertoefde. Wij vertelden haar dat het strand zo goed als leeg was en ze toch gewoon een paar meter verder kon gaan zitten of zelfs bij ons als ze dat graag wilde. Daarop zei ze ons dat ze nu toch wel de politie ging waarschuwen over ons onbeleefde gedrag ...

We hebben niets meer van die vrouw (of de politie) gehoord. Goe zot, dat wel.

Nog blog.

Jawel hoor, ik ben niet meer te stoppen, nog een blog.
U vraagt zich waarschijnlijk af hoe ik deze twee blogjes zo goed (ahum, ahum) zal kunnen onderhouden? Wel, lees voor uwzelf, hier dus, en liefst vanaf het begin, en leef mee.
Dankuwel.

Bel me!

In mijn leven gebeuren niet zo snel spectaculaire dingen, maar toen ik een tijdje terug het volgende verhaal vertelde aan deze huisvrouw, zei die direct: "Ooh, dat moet je bloggen!" Dus hierbij.

Een paar maanden geleden begaf ik me met Dochtertje naar Bonneke en Bompi, dat wil dus zeggen dat ik een kort stukje over de gruwelijk Antwerpse ring moest. Die zat naar goede gewoonte weer eens overvol, dus nam ik de singel.
Alles ging goed tot we weer vast zaten vlak na Berchem-station. Ik zucht eens en kijk achter me naar Dochtertje die zich wel lijkt te amuseren met haar baby-pop. Daardoor krijg ik de (niet onknappe) man in het oog, die in de auto naast me ook in de file zit. Hij draait eens met z'n ogen en doet een handgebaar naar mij dat zoveel wil zeggen als: "Allez, het is weer klaar op de singel, we zitten weer vast". Ik doe iets terug in de stijl van: "Ja, inderdaad, stom verkeer zeg."

Waarop de man zich even bukt en iets neemt (in z'n handschoenkastje?). Prompt laat hij (al breed glimlachend) een papier zien waarop in grote cijfers, zijn (vermoedelijke) telefoonnummer staat. En maakt er nog het gebaar "Bel me" bij.

Nu vraag ik me de volgende dingen af ... wat brengt zo iemand om dat te doen? Verwacht hij nu dat ik een wildvreemde ga bellen? Wanneer heeft hij dat papiertje gemaakt? Was het zijn eigen idee, of is het een nieuwe rage? En vooral ... zou er ooit iemand daar daadwerkelijk op ingaan en dat nummer bellen?

Voor alle duidelijkheid, ikke niet.

Twalsiree.

Jarenlang had ik het idee dat "twalsiree" gewoon de (weliswaar wat vreemde) benaming was van zo'n plastieken tafelkleedachtig ding dat bij ons bomma op de tafel lag tegen het "smossen". Tot ik in Frankrijk op een markt liep en bij een kraam zag staan "toile cirée". Ik geloof dat je de lamp die boven mijn hoofd begon te branden al van ver zag ;-)
Natuurlijk ... wassen doek! Enfin, niet dat ik dat ooit in mijn huis zou willen hebben ...

Tot nu, aanschouw de aankoop van op de markt. Een kraam vol toile cirée, voor de prijs van 4, 10 of 15 euro de meter. (Bij jammer genoeg zeer onsympathieke verkopers) Gezellig om op te knutselen met de kinderen. Aanschouw de aankoop. (4 euro de meter, natuurlijk, wat dacht je!)