Wat als ...

Onlangs nog het spelletje: wat als ... .
Deze keer ging het over: wat als je mocht kiezen in welke tijd je zou leven, wat zou je dan kiezen.

Wel beste mensen dan ik wil achtien zijn in 1958 en achtentwintig in 1968! Voila.

18 in 1958: Je hebt je wonderjaren doorgemaakt in de preutse maar zonnige hoopvolle jaren '50. De toekomst was rooskleurig en binnenkort gingen we op vakantie naar de maan. De gadgets waren geweldig, het design onovertroffen. Die ijskasten! Die radio's!
Je maakte mee: de rock 'n roll, de petticoats, je kon mee de filmzaal afbreken op de tonen van "Rock around the clock", de fantastische amerikaanse sleeën met véél chroom en vleugels én expo '58 natuurlijk!
Enige nadeel: je bent geboren in denoorlog.

28 in 1968: net op tijd om de summer of love mee te maken en je te bevrijden van het juk van de preutse jaren '50. Net oud (jong) genoeg om te doen wat je wilt, ahum. BH verbranden, corsetten wegsmijten, op blote voeten de wereld gaan verbeteren en op matrassen liggen in de Muze .... Mei '68 here I come ;-)

Blade runner.

Jullie weten het al lang, ik hou van science fiction. Van alle genre's in dat genre, van boeken en kortverhalen, van strips en films. Toegegeven, er zit veel kaf tussen het koren en het is zo dat sf meestal een aantrekkingskracht blijkt uit te oefenen op de minder sociaal begaafden onder ons. Stap maar eens een fantasy bookstore of een stripwinkel binnen, enfin, u begrijpt wat ik bedoel.

Mijn grootste favoriet onder de films moet toch wel Blade Runner zijn. Een film van 1982. Zonder digitale opluistering. Prachtig.

Het boek geschreven door Philip K. Dick (Do androids dream of electric sheep?) een notoire junkie en professionele moeilijke mens. Verfilmt door Ridley Scott, een mogelijk nog moeilijkere man. De hoofdrol door Harrison Ford, ook een lastige klant. Het verhaal van de verfilming kan tellen. Om het simpel te zeggen: ambras a galore.
Het resultaat is echter om u tegen te zeggen. En tja, tussen die ruzies en artistieke disputen gaat toch wel een nederlander lopen met de meest begeesterende rol in de geschiedenis van de sf-cinema zeker! Rutger Hauer schreef zelf het zinnetje dat zo bekend is dat iedere (rechtgeaarde) fan het zo kan meefluisteren: "I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time like tears in rain. Time to die."

Hey Jack kerouac.

Ik vond dit filmpje op youtube. Eigenlijk zonder geluid, maar voor het effect een jazzy nummer op gezet, foefoefijoe jazz, zo heb ik hem graag. Een aaneenschakeling van sfeerbeelden. Het is er allemaal ... auto's met chroom, een jaren '50 New York, jazzclubs, Alan Ginsberg en Jack Kerouac. En helemaal op het einde Neil Cassady. Behind the wheel. Alleen zijn achterkant, zijn handen meestal niet op het stuur.
Vreemd om zulke mythische figuren als Jack Kerouac te zien bewegen, wandelen, praten.


Mijn favoriet stuk uit "On the road".
..., because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn burn burn ...

Truman Capote zei ooit over deze man: "That's not writing, it's typing."
Ik wou dat ik zo kon typen.

Ecotopia.

Ik ben een herlezer.
Er bestaat geen achtergrondboek, zoals je ook achtergrondmuziek kan hebben, maar ik lees sommige boeken keer op keer weer. Vooral omdat ze me een bepaald gevoel kunnen geven.
Sommige boeken vind ik bijvoorbeeld echte winterboeken, zoals "The secret history" van Donna Tartt of "Heksenkind" van Monica Furlong. Anderen lees ik meer in de zomer, maar enkelen kan ik blijven herlezen.

Eén daarvan is "Ecotopia" van Ernest Callenbach. Science fiction van de bovenste plank, geschreven in 1975.
In "Ecotopia" gaat de schrijver William Weston als eerste buitenlandse journalist in 1999 de staat Ecotopia bezoeken. Ecotopia heeft zich in 1980 afgescheiden van de VS, en in dit betrekkelijk nieuwe land staan milieu, gezondheid en welbevinden op de hoogste plaats. Weston bezoekt het land, de mensen en uiteindelijk de president. De roman is het relaas van zijn zoektocht naar het ware gelaat van Ecotopia en vind ook zichzelf een beetje terug.

Je moet het natuurlijk in "zijn tijd zien", het boek is geschreven in de post hippie tijd en bevat nogal wat clichés. Zo worden er nogal wat kruidige sigaretten gerookt en vrije liefde bedreven, en wat de verpleegsters doen, tja, beste lezers ... daar moet je het boek dan maar eens voor lezen ;-)

Dæmon.

The Golden Compass, nu is er de film.
Laat die misschien even voor wat hij is, en lees eerst de trilogie van Philip Pullman "His Dark Materials": Northern Lights, The Subtle Knife en The Amber Spyglass.

Voor mij het meest fascinerende uit deze trilogie zijn de dæmons. In de wereld van Lyra Belaqua leeft de ziel van de mensen buiten hun lichaam, in de vorm van een dier, je dæmon. Het dier is altijd van de andere sexe, en blijft je hele leven bij je. In de kinderjaren kan een dæmon zo vaak veranderen als maar nodig is, als je volwassen wordt krijgt je dæmon zijn (of haar) uiteindelijke vorm.

Benieuwd hoe jouw dæmon eruit zou zien moest jij in de wereld van Lyra leven? Kijk dan hier

De goddelijke Elliott Smith.

Ik heb het geluk gehad Elliott Smith z'n muziek te leren kennen, een paar jaar voordat hij zelf vertrok naar de eeuwige concertvelden. Het hoe en wat van zijn dood blijft tot op heden een vraagteken ... zelfmoord (most likely) of moord (ook niet ondenkbaar). Zijn talent staat echter buiten kijf.

Nu soms nog betrap ik mezelf erop dat wanneer ik (hééél zelden) een nummer van hem op de radio hoor, ik denk, och ja ... hij is dood. Zo jammer, zo'n verlies.

Ik heb Elliott Smith drie keer live gezien. Eén keer in een afgeladen volle Vooruit in Gent, één keer in een halflege Ancien Belgique en de laatste keer met tweehonderd man in "den" botanique. Ik stond elke keer helemaal vooraan, aan zijn voeten als het ware, hoewel ik helemaal niet het adorerende type ben.

Hij gaf helemaal niet de indruk om de wereldvreemde, angstige, in zichzelf gekeerde man te zijn waar hij altijd voor versleten wordt. Vreemd dat wel, maar ook goedlachs en sympathiek. Ik verwachtte altijd om hem gewoon daarna bij de bar aan den toog aan te treffen met een pint. Blijkbaar ging zijn goesting uit naar wat straffer spul, spijtig maar helaas.

Hier een filmpje, clipjes was niet echt iets voor hem, u kan er het internet op naslaan. Ditmaal zonder gitaar, alleen met piano. Het nummer uitgekleed tot de bare necessities, zie maar wat u ervan vindt. Ik vind het alvast zeer mooi.

Stok 2.

3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?
Eén van de beste CD's van het jaar moet ongetwijfelt "Back to Black" van Amy Winehouse zijn. Wat een stem, wat een presence. Ze klinkt even zwart als de titel van haar album, maar is duidelijk wit. Knap Rehab

Beirut. Raar, begeesterend. Waaw. Snel luisteren naar Postcards from Italy

Blackpool, de serie. Onlangs op Canvas. Bizar, maar zoals alleen de engelsen dat kunnen. Let vooral op David Tennant, ook de nieuwe Doctor Who. Oh ja, een waarschuwing: in deze serie beginnen de mensen soms plots te zingen.
Alleen voor de romantici onder ons hier


3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?
Zieke kinderen die een beetje kreunden in de zetel liggen zijn volgens sommigen onder ons "ongezellig".

Dat we niet alleen op forums LOL zetten, maar dat we ook in't echt goed kunnen lachen.

3 (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?
"Verander Stem" op een website is geen link naar een website om door stemoefeningen een mooiere stem te krijgen.

Nota aan mezelf, als leveranciers een nieuw huishoudelijk apparaat komen brengen (in dit geval een Smeg gasfornuis), eerst even kijken of er geen dood knaagdier onder het oude ligt. Kwestie van "schomtelijke" momenten in het vervolg tot een minimum te beperken.

3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?
Dat de mooiste tekeningen die aan de muur in de klas hangen, meestal die van mijn kinderen zijn.

Dat mijn kinderen heel ongegeneerd kunnen zeggen "ik hou van jou mama".

Dat vrienden, als ze iets zelfgemaakt van mij krijgen al zeggen: "ooh, een echte Pixie"!

Stok 1.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?
Eerst archeoloog (in Egypte!) daarna boerin of filmactrice (natuurlijk, wat dacht je)

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?
Grafisch vormgever, en nu thuisblijfmama. En misschien vanaf volgend jaar ook een beetje boerin ;-)

Hoe wilde je er als kind later uitzien?
Euhm, als Marilyn Monroe, of anders die griet van "The Dukes of Hazzard". Ik weet het, ik weet het roloog roloog roloog.

Hoe zie je er nu uit?
Ik heb me laten vertellen door deze mevrouw dat ik eruit zie als, en ik quote even "een hippe Mona Lisa". Daar kan ik me wel mee verzoenen. Kunt u zich daar ook iets bij voorstellen?

Hoe zag de man van je dromen eruit als puber?
Lang, slank en donker.

En wat is het in het echte leven geworden?
Lang, slank, donker, energiefundamentalist, heel groen en intelligent
;-) en heeft nu ook zijn allereigenste webstek: hier

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?
Ik wilde geen kinderen, nooit, jamais, geen denken aan. Ik wilde een nummerplaat met KNT erop.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?
Twee bloedjes, 6 en 3. En ik zie ze graag, jong ... zo graag.

Wat was als kind je lievelingseten, en wat lustte je totaal niet?
Lasagna, en ik haatte lever en aanverwanten.

Lust je dat nu nog niet, of heb je andere favorieten?
Nee jong, organentoestanden mogen ze houden. Ik lust de Italiaanse toestanden nog graag, maar geef mij nu maar Indisch, Thai, Vietnamees, ...

Geld.

Nu ben ik de niet eerste die vind dat je niet oNNozel moet doen over het nut van geld en de algemene economische toestanden, maar toch.
Soms worden er dingen verknoeid door geldgewin. Een mens wordt er niet vrolijk van. Ik leg uit wat ik bedoel.

Voorbeeld 1: Het "meuleke" aan de supermarkt.
Kindjes willen er graag op, om even een minuutje of zo door elkaar geschuddeld te worden na een (voor hen) oeverloos saaie winkeltocht. Maar toch, overal (en echt bijna overal) kost dat ding 1 euro. 1 euro voor een paar minuutjes schudplezier. Resultaat: dat ding staat bijna de hele dag stil. Misschien naief, maar als het bijvoorbeeld maar 50 cent zou kosten ... zou het dan niet veel meer opbrengen? Ik zou alvast meedoen.

Voorbeeld 2: De kermis.
Zie bovenstaand verhaal in een notendop.
Natuurlijk moeten die mensen ook een astronomisch bedrag betalen voor een staanplaats. Maar zo maak je toch veel kapot.
We waren gisteren (zondagnamiddag, zeer mooi weer) op de foor en we konden bij wijze van spreken in ons bloot gat lopen. Geen kat te zien. Wat hebben we gedaan: 2x eendjes vangen, 2x rups, 4x draaimolen (waarvan 1x gratis wegens het vangen van de flosj). Kostprijs 18 euro!

Voorbeeld 3: Strips.
Er worden veel strips uitgegeven. Vaak brol, soms prachtige dingen.
Maar waar ik het op mijn heupen van krijg is het gerek en het getrek aan een verhaal. Soms 5, 6 of 7 strips (ingebonden, glanspapier ... de zogenaamde kwaliteitsstrip) om een verhaal te vertellen dat je in 1 of maximum 2 albums kan doen.
Ook komt er soms een pareltje uit, dat het moet stellen zonder een glanzende publiciteitscampagne. Sommige mensen kopen dat dan, maar ja, deel twee komt nooit uit omdat het eerste deel niet genoeg verkocht. Tja. Daar zit je dan met een half of een kwart verhaal. Zonde. En dan hoor je dat het niet zo goed gaat in de stripwereld, ja zeg!

Tot zover mijn gezaag.

Sfinks.

De weergoden waren Sfinks weerom niet echt goed gezind. Maar och, we mogen niet klagen.

Het was nat, modderig en koud. Maar ook gezellig en plezant. Er zat voldoende rum in de cocktails, de pannenkoeken waren warm, de wokskes lekker en spicy, de muziek bij wijlen prachtig en het gezelschap meer dan fijn. Ook enkele geesten van een ver verleden waren present. Twintig jaar is erg lang om iemand niet te zien, over een trip down memory lane gesproken. Toch wel fijn om dan te merken dat je nog altijd goed weet wat te vertellen en te mijmeren over vroeger.

Science fiction.

Na een paar PB'tjes met een zekere Paasei viel me iets op. Mijn liefde voor boeken is ontstaan door mijn vader en zijn collectie Science Fiction romans en kortverhalen. Verslinden deed ik die als prille puber. Ja, als kind las ik ook al veel: "Pipi Langkous" en "De kinderen van Bolderburen" en "De vijf". Ook de hele reeks van de Lemniscaat uitgeverij.

Ook Fantasy vind ik te pruimen, maar daar zit veel kaf tussen het koren, om over metafysisch gewauwel maar te zwijgen. En ik weet dat er ook veel brol tussen de SF zit, maar toch.
Ooit kreeg ik van de P, de geliefde van deze huisvrouw, de hele SF collectie van zijn vader. Alles zit daarbij ... Asimov, Simak, Dick, Herbert, Vance, romans en kortverhalen ... heel veel "zwarte beertjes". Honderden boeken. Bij deze nog eens bedankt ;-) Ik ben er nog niet helemaal door.

Mijn favorieten zijn: "Dune" van Herbert, "Waystation" van Simak, "Do androids dream of electric sheep" van Dick, "A handmaids tale" en "Oryx and Crake" van Atwood en "Ecotopia" van Callenbach. Ik vergeet er vast tientallen.

Oh ja, Dick is misschien moeilijk, omdat hij zoveel rare dingen geschreven heeft. Hij was blijkbaar ook een notoir druggebruiker, maar soms ook zo brilliant. Lees zijn kortverhalen en wees verbaasd.

Het begin van alles.

Gisteren met m'n vijfjarig zoontje naar toneel geweest, en het was prachtig!
"Het begin van alles" van vzw Luxemburg.

Het was grappig, ontroerend, inventief en liefdevol ... kortom ... leuk voor zowel moeder als kind.
Over vriendschap, forsbollen, mémé, 1000 geurzeepjes, roze steppen, seventies bloemekesbehang, lievelingskleur groen ("hé mama, mijn lievelingskleur is ook groen hé, hé, hé"), doodgaan, gitaar spelen op een tennisraket, zachte schoten van bomma's, smikkeltaart, tellen tot 20, kruipen in "uw holleken" en stoem stoemer stoemst :-)

Strips.

Ik woon samen met een stripliefhebber. En om heel eerlijk te zijn ben ik er zelf ook één. Maar strips zijn en blijven toch voornamelijk een mannenzaak. Jaren geleden stond ik op een stripbeurs in één of andere bak te snuffelen, toen ik opkeek had ik opeens door dat ik in de hele zaal de enige vrouw was.

Zeker lezen: "Rork" - Andreas, "Samber" - Hislaire, "Ragebol" - Frank, "Thorgal" - Rosinski, "Maus" - Art Spiegelman, ...
Maar voor informatie vers van de pers, state of the art over hip en nieuw, zie ook hier.