Dom.

Soms vraagt een mens zich af wat winkeliers bezielde toen ze de naam voor hun zaak kozen.
Daar denkt een mens toch even over na, niet? Of komen de meesten nu echt niet verder dan "Bij Ria"? Enfin, dat gaat dan nog. Maar wat te denken van een sanitairzaak die "Rakrili" heet, ik heb vermoedens naar de namen van de kinderen die Raf, Kris en Lies (of zoiets) heten.

Maar elke dag passeer ik langs een winkel in glasdesign ... de mensen hun achternaam is (ik heb een sterk vermoeden): Dom. Oké, misschien wil je niet de kosten en de moeite nemen om die te laten veranderen, maar alsjeblief, er zijn grenzen. Ik kan met de beste wil van de wereld niet bedenken wat de reden kan zijn om je zaak dan "Dom Glasdesign" te noemen. Morenfin.

Lood.

Kwaad word ik hiervan.
In een reportage van National Geographic over High-tech trash, staat deze foto. (Copyright: National geographic)


Genomen in een arm deel van New Delhi staat een man lood te smelten in een pan, recyclage van computer moederborden. Zijn familie gebruikt diezelfde pannen om in te koken ... een waarschijnlijk bijna dodelijke gewoonte. Slik. Zo triestig vind ik dat, zo triest.

En ik word daar dus kwaad van. Kwaad omdat er hier mensen zijn die van zagen de nationale hobby gemaakt hebben. En dat terwijl er mensen zijn die nog niet genoeg ijzeren kookpotten hebben om fatsoenlijk voor hun familie te zorgen. Bah.