Naaifrenzy part 5.

Project van de naailes: een bloesje.
In de reeks: dit modelleke maak ik nooit meer. Een hele hoop gepruts en gekl**t met bandjes, rits en veel tegenwringende toestanden met een heel fijn stofke. Zucht. Wel schoon anders.

Wijsheidstand.

Even een fijne tip.
Als een kaakchirurg tegen je zegt: "3 dagen ongemak" ...
is wat hij eigenlijk wil zeggen: "7 dagen pijn dat zonder verdovende middelen ondoenbaar is."

't Is maar dat u het weet.

Mainstream geweld.

Waar komt die plotselinge fascinatie voor extreem geweld nu vandaan? Waarom is horror en gruwel plots mainstream geworden.
Waar je vroeger naar de horrorsectie van de videotheek moest, kan je nu terecht bij je locale Delhaize voor en portie bloed en marteling. De Saw-box, alle delen in een actiepack, naast Shrek 3. Doe er dan gerust nog een paar dvd's bij van de reeks van Hostel, vlakbij Strawberry Shortcake. Voor ieder wat wils. Dankuwel.

Ik zag gisteren naar Sin City. Ik kan dat meestal wel smaken, een adaptatie van een comic, ofte Graphic Novel. En zeker van een supertalent als Frank Miller ("300"? iemand?)? Ontzettend knap gemaakt, zit in elkaar als een zwitsers horloge en oogt adembenemend.

Maar ik dacht toch af en toe, bweikes, en morenfin. Zoveel extreem geweld en sadisme. Ik werd er eigenlijk bij wijlen niet goed van.

Ik word soft, zoveel is zeker.

I blame the kids.

Lood.

Kwaad word ik hiervan.
In een reportage van National Geographic over High-tech trash, staat deze foto. (Copyright: National geographic)


Genomen in een arm deel van New Delhi staat een man lood te smelten in een pan, recyclage van computer moederborden. Zijn familie gebruikt diezelfde pannen om in te koken ... een waarschijnlijk bijna dodelijke gewoonte. Slik. Zo triestig vind ik dat, zo triest.

En ik word daar dus kwaad van. Kwaad omdat er hier mensen zijn die van zagen de nationale hobby gemaakt hebben. En dat terwijl er mensen zijn die nog niet genoeg ijzeren kookpotten hebben om fatsoenlijk voor hun familie te zorgen. Bah.

Cocosmelk.

Ik ben zo iemand die je in de supermarkt steevast de ingrediëntenlijst op de pakjes ziet lezen. Ik hou namelijk niet zo van talrijke E-nummers, maar nog minder van de mysterieuze "aroma's", en al helemaal niet van de smaakversterkers (natriumglutamaten e.d.).

Vandaag in de lokale supermarkt, wil ik naar goede gewoonte mijn een voorraad cocosmelk kopen, want bij ons is dat namelijk heel snel op. Het gaat in roerbakgerechten, soepen, sauzen en zelfs in sommige cocktails.
Nu is het zo dat ze twee varianten hebben, één van een Maleisisch merk en één van het huis. Beiden in een bijna identieke verpakking, paars voor de kenners.

Die van het huis is stukken goedkoper, en even lekker vind ik mahaar ... wat een verschil als je de ingrediëntenlijst erop naslaat.

• Maleisisch merk: Kokosnoot extract (80%), water.
• Huismerk: kokosmelk, emulgator (E471), verdikkingsmiddel (E415, E410, E412, E407, E466), conserveermiddel (E330, E223)

Daar word ik echt nijdig van, wat een hoop brol terwijl het blijkbaar ook zonder al die rommel kan, begrijpe wie begrijpe kan.

Sinterklaas.

Ik ben soms geen sympathiek mens. Ik erger mij vaak, nodeloos erg moet ik zeggen, aan het leven in al z'n onbenulligheden.
Waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb zijn ouders die onder het mom van ik-lieg-nooit-tegen-mijn-kinderen, het hele Sinterklaasgebeuren verknallen. Verknoeien dus, voor hun kinderen, voor zichzelf, voor de anderen.

Zo ook sommige mensen die ik normaal gezien onder de noemer vrienden klasseer. Toen hun kinderen nog de leeftijd hadden om echt te geloven kirden die al op de speelplaats "de sint is dus wel niet echt hé, haha". Resultaat, ze werden nergens meer gevraagd om te komen spelen tijdens deze periode. Leuk voor die gasten. Raar vonden de ouders in kwestie.

Nu we zelf kinderen hebben, is er nu ook weer zo'n mens in de kennissenkring. Ik placht dan altijd te zeggen, ja, leuk voor de mensen die wel willen dat er genoten wordt van de sintperiode. Oh, maar dat was geen enkel probleem, ze had haar kinderen vertelt dat die Sint toch niet echt was, maar dat dat toch hun geheim was. Domme andere kinderen, hahaha. Leuk leuk leuk.

Tot vanmorgen. N zegt in bed met puppy-ogen, mama, E zegt dat de Sint niet echt is en dat hij niet echt bestaat en dat ...

Goe zot!

Soms vraagt een mens zich af.

Gisteren liep ik te winkelen in een niet nader omschreven winkelcentrum aan de rand van Antwerpen, toen ik een leuk sms'je kreeg. F is geboren, het tweede kindje van bevriend koppel H en J. Ik zet mij neer om op één van de (toch wel) talrijke banken direct felicitaties terug te sturen. Stoppen daar plots aan de zitbank een al wat ouder echtpaar die hetvolgende ten hore brengen: "Ah, jammer zeg, zit er al iemand op "onze" bank." En ze blijven staan, en kijken me aan alsof ik het nu wel zal snappen en direct zou willen opkrassen. Ik gebaar van krommenaas en laat ze daar staan staan. De nijvere lezer vraagt zich inmiddels waarschijnlijk af of er misschien nergens anders plaats was, dat was er wel lieve lezers, overal rondom mij stonden lege banken.

Dat deed me terugdenken aan een eeuwigheid geleden, een voorval dat ik eigenlijk al bijna vergeten was.
Toen ik 16 was gingen we met wat vrienden naar zee. Ik geloof dat het De Panne was, maar ik ben niet meer zeker. In volle punk-new wave tijd waren we een toch wel kleurig gezelschap, maar heel braaf dat wel :-)
We besloten om ons (we waren met een man of 10) direct maar op het strand te zetten, ondanks het schitterende weer lag het er zo 's morgens vroeg zo goed als verlaten bij. Een paar wandelaars, hondenuitlaters, joggers en wij.
Toen er plots een jonge mama, compleet met buggy, peuter en kleine baby, bij ons stopte en ons aansprak. Ze vroeg heel beleefd of wij van "haar" plaats wilden weggaan omdat dit nu precies de plaats was waar zij elke dag met haar baby en peuter vertoefde. Wij vertelden haar dat het strand zo goed als leeg was en ze toch gewoon een paar meter verder kon gaan zitten of zelfs bij ons als ze dat graag wilde. Daarop zei ze ons dat ze nu toch wel de politie ging waarschuwen over ons onbeleefde gedrag ...

We hebben niets meer van die vrouw (of de politie) gehoord. Goe zot, dat wel.

Fantoomspinnen.

Toen we onze slaapkamer herschilderden, was de verf ronduit slecht. Rode verf bevat blijkbaar weinig pigment en dekt heel slecht. Vandaar dat we met veel oneffenheden zaten. Om dat te verhelpen (en niet nog eens vier lagen moesten schilderen, zucht) bracht ik hier en daar sterren, stippen en gestileerde tekeningen aan.

Het resultaat valt wel mee. Het enige probleem is nu dat elke (en ik bedoel echt elke) avond als ik mij naar bed begeef, ik uit mijn ooghoek verschillende spinnen meen te zien. Qua verschieten kan dat tellen! Niet goed voor de nachtrust ...