Het officiele kittyville mutske.

Het is waarschijnlijk nog een beetje vroeg om mutskes te breien, maar hier kon ik niet aan weerstaan, het officiële Kittyville mutske. Het hoe vindt u hier!

De eerste keer mét een rondbreinaald, maar ook met een hoop gefoefel. De oren en de flapjes worden normaal gezien aangebreid, maar ik vond dat oeverloos ingewikkeld, dus dan maar zo.

Breizak, revisited.

Ik had een paar maanden geleden een breizak ineen gezet. Maar hij bleek niet echt praktisch in het gebruik.

Dus, opnieuw. Breder (veel breder) en met wat versiering bij.
Voor de applicatie heb ik fototransferpapier (of zoiets) van de Hema gebruikt. Je print de desgewenste tekening of foto op dat papier en dat strijk je dan op een stofje. Wasbaar en alles. Ik heb een witte katoen gebruikt, daarna uitgeknipt met een zig-zag schaar en gewoon op de zak gestikt. Het strikje is een gratis (!) broche van bij Cora Kemperman (als je genoeg koopt denk ik).

Dom.

Soms vraagt een mens zich af wat winkeliers bezielde toen ze de naam voor hun zaak kozen.
Daar denkt een mens toch even over na, niet? Of komen de meesten nu echt niet verder dan "Bij Ria"? Enfin, dat gaat dan nog. Maar wat te denken van een sanitairzaak die "Rakrili" heet, ik heb vermoedens naar de namen van de kinderen die Raf, Kris en Lies (of zoiets) heten.

Maar elke dag passeer ik langs een winkel in glasdesign ... de mensen hun achternaam is (ik heb een sterk vermoeden): Dom. Oké, misschien wil je niet de kosten en de moeite nemen om die te laten veranderen, maar alsjeblief, er zijn grenzen. Ik kan met de beste wil van de wereld niet bedenken wat de reden kan zijn om je zaak dan "Dom Glasdesign" te noemen. Morenfin.

Naaifrenzy part 5.

Project van de naailes: een bloesje.
In de reeks: dit modelleke maak ik nooit meer. Een hele hoop gepruts en gekl**t met bandjes, rits en veel tegenwringende toestanden met een heel fijn stofke. Zucht. Wel schoon anders.

Schoon sloefkes.

Net gekocht voor mezelf, eindelijk gevonden in mijn maat dus (40):

Naaifrenzy part 4.

In navolging van Madame Zsazsa, na ook de granen van haar te hebben gekregen, ziehier twee bedbeesten/granenkussens voor de kinderen.

Een stoer en griezelig exemplaar voor zoon:

Een bloem voor dochter:

Allebei in zachte overschotjes van fleece en "borg" (van in een te klein en versleten berenjasje).

Naaifrenzy part 3.

Twee rokken voor mezelf. Heel simpel patroon, en klaar in een wip. A-lijn, twee figuurnaden (nepen) aan de achterkant en een ritsje opzij.

Nostalgie!!!

Ooh, deze kon ik niet laten liggen. Puur jeugdsentiment. De eerste reeks van Dick Turpin op DVD in het kruidvat voor maar 6 euro. En nog best zienbaar ook. Alleen heel erg beige. Valt het u ook op dat de series vroeger vooral bruin en beige waren? Raar hé.

Naaifrenzy part 2.

Ja hoor, we blijven bezig.

Een broekje in tweed voor N:
(voor de geïnteresserden: ook helemaal "gevoejerd" in katoen want het "pikte")

Een pyjamabroekje voor N uit een overschotje indonesische stof:

En een pyjamabroek voor W, ook van indonesische batikstof:

Wijsheidstand.

Even een fijne tip.
Als een kaakchirurg tegen je zegt: "3 dagen ongemak" ...
is wat hij eigenlijk wil zeggen: "7 dagen pijn dat zonder verdovende middelen ondoenbaar is."

't Is maar dat u het weet.

Blade runner, de dvd.

Blade runner, nog eens.
Mijn hart sloeg een slagje over in de Fnac, de dvd van Blade runner voor maar 7,50 euro. Een waar koopje. Ik hou sinds mensheugnis de fantasy dvd sectie van de Fnac in het oog voor zulke koopjes omdat ik toch echt geen dvd wil kopen aan 25 euro, of meer.

Jochei, en even snel langs de kassa.
De dame achter de kassa doet piep met de dvd en wat blijkt ... 9,99 euro. We kijken allebei even vreemd en ze zegt, hé dat klopt niet. Ik beaam.

Ze doet iets met de kassa, en doet nog eens piep. Zo, zegt ze, dat is dan 24,99 euro. Ik vraag beleefd pardon? En wijs vriendelijk op de 7,50 euro. Neeneenee, die prijs is verlopen, kijk maar naar de minuscule lettertjes die zeggen dat de "actie" maar duurde tot 27/12/2007. Ziet u ze staan (ik unsharp mask ze even voor uw gemak)? Nee dus. Het mens heeft vast arendsogen.

Ik zeg op mijn beurt neeneenee en mompel iets van volksverlakkerij en foute stickers. Er kwamen nog twee andere medewerkers aan te pas, en zelfs een telefonische vraag aan een mysterieuze verantwoordelijke. Maar gekregen voor 7,50 euro heb ik hem wel. Dik, dik tegen de goesting van de medewerkster. Zou ze het nu echt uit haar eigen zak moeten ophoesten? Zo leek het in ieder geval wel.

Naaifrenzy part 1.

Ik hoorde het al een paar keer: allez stilgevallen qua naaien?

Neeneenee!! Sinds ik naailes volg zit ik in een heuse naaifrenzy. Vandaag dus deel 1.
Dé pyjama's voor de kinderen, eigenlijk al klaar op kerstavond, nu pas op de Pixie blog. Ach ja, u moet maar denken, het kind kan toch niet alles tegelijk doen hé.

Eentje voor C:



En ook één voor N:

Wat als ...

Onlangs nog het spelletje: wat als ... .
Deze keer ging het over: wat als je mocht kiezen in welke tijd je zou leven, wat zou je dan kiezen.

Wel beste mensen dan ik wil achtien zijn in 1958 en achtentwintig in 1968! Voila.

18 in 1958: Je hebt je wonderjaren doorgemaakt in de preutse maar zonnige hoopvolle jaren '50. De toekomst was rooskleurig en binnenkort gingen we op vakantie naar de maan. De gadgets waren geweldig, het design onovertroffen. Die ijskasten! Die radio's!
Je maakte mee: de rock 'n roll, de petticoats, je kon mee de filmzaal afbreken op de tonen van "Rock around the clock", de fantastische amerikaanse sleeën met véél chroom en vleugels én expo '58 natuurlijk!
Enige nadeel: je bent geboren in denoorlog.

28 in 1968: net op tijd om de summer of love mee te maken en je te bevrijden van het juk van de preutse jaren '50. Net oud (jong) genoeg om te doen wat je wilt, ahum. BH verbranden, corsetten wegsmijten, op blote voeten de wereld gaan verbeteren en op matrassen liggen in de Muze .... Mei '68 here I come ;-)

Blade runner.

Jullie weten het al lang, ik hou van science fiction. Van alle genre's in dat genre, van boeken en kortverhalen, van strips en films. Toegegeven, er zit veel kaf tussen het koren en het is zo dat sf meestal een aantrekkingskracht blijkt uit te oefenen op de minder sociaal begaafden onder ons. Stap maar eens een fantasy bookstore of een stripwinkel binnen, enfin, u begrijpt wat ik bedoel.

Mijn grootste favoriet onder de films moet toch wel Blade Runner zijn. Een film van 1982. Zonder digitale opluistering. Prachtig.

Het boek geschreven door Philip K. Dick (Do androids dream of electric sheep?) een notoire junkie en professionele moeilijke mens. Verfilmt door Ridley Scott, een mogelijk nog moeilijkere man. De hoofdrol door Harrison Ford, ook een lastige klant. Het verhaal van de verfilming kan tellen. Om het simpel te zeggen: ambras a galore.
Het resultaat is echter om u tegen te zeggen. En tja, tussen die ruzies en artistieke disputen gaat toch wel een nederlander lopen met de meest begeesterende rol in de geschiedenis van de sf-cinema zeker! Rutger Hauer schreef zelf het zinnetje dat zo bekend is dat iedere (rechtgeaarde) fan het zo kan meefluisteren: "I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the darkness at Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time like tears in rain. Time to die."

Death note.

We hebben veel strips, correctie, we komen om in de strips, comics en manga's.

Vroeger las ik alles, en veel en graag. De laatste jaren is het wat minder. Is het omdat er nu zoveel uitkomt dat je het toch niet echt kan volgen of omdat ik het gewoon wat beu ben. Ik weet het niet. W legt vaak een stapeltje klaar (naast mijn bed) voor mij om te lezen, maar vaak leg ik ze na een paar bladzijden alweer weg. Vaak wegens boooooring.

Maar nu ben ik helemaal wild van Death Note. Een manga. Geweldig. U googelt het vast wel even op.



Het probleem is dat W altijd alle beste dingen achter houdt. Na een paar maanden vroeg ik aan W wanneer hij dacht dat nummer 3 zou gaan uitkomen. Blijkt dat ze al alle zes (6!!!) weggezet waren in de kast. Pfft. Enfin, ze liggen nu veilig naast mijn bed. Straks nog een streepje lezen. Joepie.

De numo.

Bomma: Amaai, wie is dat?
Ik: Ah bomma, dat is toch Frieda Van Wijck hé.
Bomma: FRIEDA VAN WIJ(H)IJK?
Ik: Ja zenne.
Bomma: Dan toch in haar jonge jaren zeker.

Morenfin, die krasse knarren toch. Maar ja, hoe worden wij later misschien.

Krijten op school.

Ik: Wow, jouw broek!
N: Ja mama, maar jij zegt toch altijd dat het niet geeft en dat jij een wasmachine hebt!
Ik: Ja jongen dat is waar.
:D

Hey Jack kerouac.

Ik vond dit filmpje op youtube. Eigenlijk zonder geluid, maar voor het effect een jazzy nummer op gezet, foefoefijoe jazz, zo heb ik hem graag. Een aaneenschakeling van sfeerbeelden. Het is er allemaal ... auto's met chroom, een jaren '50 New York, jazzclubs, Alan Ginsberg en Jack Kerouac. En helemaal op het einde Neil Cassady. Behind the wheel. Alleen zijn achterkant, zijn handen meestal niet op het stuur.
Vreemd om zulke mythische figuren als Jack Kerouac te zien bewegen, wandelen, praten.


Mijn favoriet stuk uit "On the road".
..., because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn burn burn ...

Truman Capote zei ooit over deze man: "That's not writing, it's typing."
Ik wou dat ik zo kon typen.

Mainstream geweld.

Waar komt die plotselinge fascinatie voor extreem geweld nu vandaan? Waarom is horror en gruwel plots mainstream geworden.
Waar je vroeger naar de horrorsectie van de videotheek moest, kan je nu terecht bij je locale Delhaize voor en portie bloed en marteling. De Saw-box, alle delen in een actiepack, naast Shrek 3. Doe er dan gerust nog een paar dvd's bij van de reeks van Hostel, vlakbij Strawberry Shortcake. Voor ieder wat wils. Dankuwel.

Ik zag gisteren naar Sin City. Ik kan dat meestal wel smaken, een adaptatie van een comic, ofte Graphic Novel. En zeker van een supertalent als Frank Miller ("300"? iemand?)? Ontzettend knap gemaakt, zit in elkaar als een zwitsers horloge en oogt adembenemend.

Maar ik dacht toch af en toe, bweikes, en morenfin. Zoveel extreem geweld en sadisme. Ik werd er eigenlijk bij wijlen niet goed van.

Ik word soft, zoveel is zeker.

I blame the kids.

Dune.

Vanavond! Dune op TV. Zo laat dat het alleen doenbaar is voor videorecorders of voor de slapelozen. Deze film is van 1984, meer dan 20 jaar oud! Van David Lynch dan nog. En ik vraag me, met een bang hartje, af of hij niet hopeloos verouderd zal zijn.
Maar als ik naar dit filmpje kijk denk ik van niet. Oef.