Krijten op school.

Ik: Wow, jouw broek!
N: Ja mama, maar jij zegt toch altijd dat het niet geeft en dat jij een wasmachine hebt!
Ik: Ja jongen dat is waar.
:D

Hey Jack kerouac.

Ik vond dit filmpje op youtube. Eigenlijk zonder geluid, maar voor het effect een jazzy nummer op gezet, foefoefijoe jazz, zo heb ik hem graag. Een aaneenschakeling van sfeerbeelden. Het is er allemaal ... auto's met chroom, een jaren '50 New York, jazzclubs, Alan Ginsberg en Jack Kerouac. En helemaal op het einde Neil Cassady. Behind the wheel. Alleen zijn achterkant, zijn handen meestal niet op het stuur.
Vreemd om zulke mythische figuren als Jack Kerouac te zien bewegen, wandelen, praten.


Mijn favoriet stuk uit "On the road".
..., because the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn burn burn ...

Truman Capote zei ooit over deze man: "That's not writing, it's typing."
Ik wou dat ik zo kon typen.

Mainstream geweld.

Waar komt die plotselinge fascinatie voor extreem geweld nu vandaan? Waarom is horror en gruwel plots mainstream geworden.
Waar je vroeger naar de horrorsectie van de videotheek moest, kan je nu terecht bij je locale Delhaize voor en portie bloed en marteling. De Saw-box, alle delen in een actiepack, naast Shrek 3. Doe er dan gerust nog een paar dvd's bij van de reeks van Hostel, vlakbij Strawberry Shortcake. Voor ieder wat wils. Dankuwel.

Ik zag gisteren naar Sin City. Ik kan dat meestal wel smaken, een adaptatie van een comic, ofte Graphic Novel. En zeker van een supertalent als Frank Miller ("300"? iemand?)? Ontzettend knap gemaakt, zit in elkaar als een zwitsers horloge en oogt adembenemend.

Maar ik dacht toch af en toe, bweikes, en morenfin. Zoveel extreem geweld en sadisme. Ik werd er eigenlijk bij wijlen niet goed van.

Ik word soft, zoveel is zeker.

I blame the kids.

Dune.

Vanavond! Dune op TV. Zo laat dat het alleen doenbaar is voor videorecorders of voor de slapelozen. Deze film is van 1984, meer dan 20 jaar oud! Van David Lynch dan nog. En ik vraag me, met een bang hartje, af of hij niet hopeloos verouderd zal zijn.
Maar als ik naar dit filmpje kijk denk ik van niet. Oef.

Lood.

Kwaad word ik hiervan.
In een reportage van National Geographic over High-tech trash, staat deze foto. (Copyright: National geographic)


Genomen in een arm deel van New Delhi staat een man lood te smelten in een pan, recyclage van computer moederborden. Zijn familie gebruikt diezelfde pannen om in te koken ... een waarschijnlijk bijna dodelijke gewoonte. Slik. Zo triestig vind ik dat, zo triest.

En ik word daar dus kwaad van. Kwaad omdat er hier mensen zijn die van zagen de nationale hobby gemaakt hebben. En dat terwijl er mensen zijn die nog niet genoeg ijzeren kookpotten hebben om fatsoenlijk voor hun familie te zorgen. Bah.

Ecotopia.

Ik ben een herlezer.
Er bestaat geen achtergrondboek, zoals je ook achtergrondmuziek kan hebben, maar ik lees sommige boeken keer op keer weer. Vooral omdat ze me een bepaald gevoel kunnen geven.
Sommige boeken vind ik bijvoorbeeld echte winterboeken, zoals "The secret history" van Donna Tartt of "Heksenkind" van Monica Furlong. Anderen lees ik meer in de zomer, maar enkelen kan ik blijven herlezen.

Eén daarvan is "Ecotopia" van Ernest Callenbach. Science fiction van de bovenste plank, geschreven in 1975.
In "Ecotopia" gaat de schrijver William Weston als eerste buitenlandse journalist in 1999 de staat Ecotopia bezoeken. Ecotopia heeft zich in 1980 afgescheiden van de VS, en in dit betrekkelijk nieuwe land staan milieu, gezondheid en welbevinden op de hoogste plaats. Weston bezoekt het land, de mensen en uiteindelijk de president. De roman is het relaas van zijn zoektocht naar het ware gelaat van Ecotopia en vind ook zichzelf een beetje terug.

Je moet het natuurlijk in "zijn tijd zien", het boek is geschreven in de post hippie tijd en bevat nogal wat clichés. Zo worden er nogal wat kruidige sigaretten gerookt en vrije liefde bedreven, en wat de verpleegsters doen, tja, beste lezers ... daar moet je het boek dan maar eens voor lezen ;-)

Cocosmelk.

Ik ben zo iemand die je in de supermarkt steevast de ingrediëntenlijst op de pakjes ziet lezen. Ik hou namelijk niet zo van talrijke E-nummers, maar nog minder van de mysterieuze "aroma's", en al helemaal niet van de smaakversterkers (natriumglutamaten e.d.).

Vandaag in de lokale supermarkt, wil ik naar goede gewoonte mijn een voorraad cocosmelk kopen, want bij ons is dat namelijk heel snel op. Het gaat in roerbakgerechten, soepen, sauzen en zelfs in sommige cocktails.
Nu is het zo dat ze twee varianten hebben, één van een Maleisisch merk en één van het huis. Beiden in een bijna identieke verpakking, paars voor de kenners.

Die van het huis is stukken goedkoper, en even lekker vind ik mahaar ... wat een verschil als je de ingrediëntenlijst erop naslaat.

• Maleisisch merk: Kokosnoot extract (80%), water.
• Huismerk: kokosmelk, emulgator (E471), verdikkingsmiddel (E415, E410, E412, E407, E466), conserveermiddel (E330, E223)

Daar word ik echt nijdig van, wat een hoop brol terwijl het blijkbaar ook zonder al die rommel kan, begrijpe wie begrijpe kan.